چرا؟!!

کودکیم رو خوب یادم هست، اون وقتها شبا تاریکتر از الان بود و قفسه ها بلندتر بودن، بابانوئل هنوز وجود داشت، عروسکامونخیلی قویتر بودن و هیچ آرزویی بزرگتر از بزرگ شدن نبود....
آره، اون وقتها بچهایی بودیم با آرزوهای بزرگ و دستهایی کوچیک و چشمایی که همیشه می درخشیدن....
امروز که نگاه می کنم، آدمایی رو می بینم، با دستهای بزرگ و آرزوهای کوچیک!. و فقط وقتی چشماشون می درخشه که با لذت تحقیر شدن کسی رو تماشا می کنند.
کسی خبر داره اون بچه ها الان کجاند؟
چرا آدم بزرگا هر چی بزرگتر می شن قلبشون کوچیکتر می شه؟ و یه آلمه دیگه چرا؟ که هیچ کس جوابش رو به من نمی گه؟

Is there any body out there!

گاهی زندگی بیرحمانه بر انسان سخت می گیرد و روزها تنها تازیانهایی هستند، ناگزیر به شمارششان. اما چه سود آنگاه که نمی دانیم به اقوبت کدامین گناه یا نفرین کدامین خدای گرفتارآمده ایم.
و انتظاری بی پایان برای ندایی یا حتی نگاهیی تا بشارتی باشد به رهایی به نجات.
آنگاه که تنها بارقه ای از امید است که انسان را به زندگی می پیوندد، آیا باید او را ستود؟ یا نکوهش کرد؟
برای انسان قرنهاست که تنها امید مانده است.
خوشا بهنگام خارداشت زندگی!...