ستایشی نهفته در کلمات

برای مهیا ساختن "اخترک B-612" هفته ها وقت صرف شد چراکه بسیاری از دوستان چندان که بایسته بود یار نبودن، از دوستان جز به یاری می توان چشم داشت؟
گویی که قرنها ست رسم غریبی دراین سیاره پا برجاست. بسی کسان که بر کاری ناتوانند لاف می زنند و بسیاری از آنان که توانایند دریغ می ورزند.
چه شگفت مردمانی دارد، سیاره زمین!

هوووم ؟! مرد م معمولا دوست دارند اینطور بنویسند،
اما من جملات ساده رو ترجیه می دم که تند وتند نوشته شده باشند تا همون چیزی باشند که نویسنده احساس می کرده و فرستی برای باز خونی و تغییر دادنشون پیش نیاد، البته من به نظرات دیگه احترام می زارم این تنها نظر منه!، بهمین دلیل که، نوشته های من پر از غلط تایپی اند. راستش من هیچ وقت دیکته یاد نگرفتم، هر چی فکر می کنم دلیلی نمی بینم که حتما باید صداقت رو با صاد و دوستی رو با سین نوشت، یا انسان رو حتما باید با سین نوشت و فضیلت رو با ضاد ولی حتم دارم فضیلت انسانی باارزش ترین تلاش انسان است، یا متمئنم در دوستی باید صادق بود
"اخترک B-612" هر چند که کمی دیر آماده شد، هدیه ایست برای تولد دوستی که حضور شگفت انگیزش همیشه زندگی من رو تهت تاثیر قرار داده و زندگی من متفاوت از دیگران شده.
من فکر می کنم نوشته هایی با جملات پیچیده و سنگین هر چند قشنگ بنظر بیان به درد گفتن حرف های مهم نمی خورن. فکرش رو بکنید، با چنین کلمات قلمبه سلمبه ای بخوایم به کسی بگیم که چفدر دوستش داریم، چیز خنده آوری از کار درمیآد!، شاید هم اصلا اون دوست منظور ما رو نفهمه و هاج و واج به ما خیره بشه. من کلمات ساده و روز مره رو ترجیح می دم. آره.. البته چنتا از اون کلماتی رو که ازشون خوشم می یا د و دوستشون دارم نگه می دارم که بموقه استفاده کنم تا مثل ستاره های کوچیکی میون نوشتم بدرخشن تا مرتب بیاد بیارم که خداوند در کلمات حاضر است.
"در آغاز تنها کلمه بود و کلمه کلمه ی خدا بود" _(عهد جدید، انجیل متا، باب اول)